Friday, February 6, 2015

വിചിത്രമായൊരു ഭൂപടം

.


















രാത്രി
ഒരു ഭൂപടം വരയ്ക്കുന്നു
നിഗൂഢമായ മനസ്സിന്‍റെ
വിചിത്രമായൊരു ഭൂപടം
ഓര്‍മ്മകളുടെ മഴ
പിന്നെയും കനത്ത് പെയ്യുന്നു
നൃത്തം വയ്ക്കുന്ന
നിഴലുകള്‍ക്കിടയില്‍
ഞാന്‍
നിന്നെ മാത്രം തിരയുന്നു
ഇരുണ്ട രാത്രിയില്‍
തിളങ്ങുന്ന
ഒരു പൂച്ചക്കണ്ണ്
രതിയുടെ വന്‍കരകളിലേക്ക്
ക്ഷണിക്കുന്നു
ഭൂതകാലത്തില്‍ നിന്ന്
ഇറങ്ങിവന്നൊരു പ്രണയം
ഹൃദയം
കടം ചോദിക്കുന്നു
സൂര്യനെ കാമിച്ച്
ചാപിള്ള പെറ്റ പെണ്ണ്
തടവിലാണ്
പിന്‍വിളികള്‍ക്ക്
കാതോര്‍ക്കാതെയാണ്
ഇറങ്ങിനടന്നത്
അതുകൊണ്ടായിരിക്കുമോ
താണ്ടിയ പാതകളൊക്കെയും
കടലെടുത്തത്.



Thursday, February 5, 2015

ദൂരം


















നമുക്കിമിടയില്‍
കാതങ്ങളുടെ ദൂരം
നിന്നിലേക്ക് നടന്നെത്താന്‍
നക്ഷത്രങ്ങളും
നിലാവും താണ്ടണം
കത്തുന്ന സൂര്യനെ
മറികടക്കണം
ഉള്ളിലെ പ്രണയം
ഒട്ടും തുളുമ്പാതെ
സമുദ്രങ്ങളൊക്കെയും
നീന്തിക്കടക്കണം
കുന്നായ കുന്നൊക്കെ
നടന്നു കയറണം
എന്നാലും
എല്ലാമരുഭൂമികളും
കാടായിമാറുന്ന
ഒരു പെരുമഴക്കാലത്ത് മാത്രമെ
എനിക്കു നിന്നെ തൊടാനാവൂ...

ഉര്‍വ്വരത





















ജന്മ നക്ഷത്രം
തെറ്റിപ്പോകുന്നത്
ആരുടേയും കുറ്റമല്ല
പെണ്ണായി രൂപപ്പെടുന്നതും
ഓരോ പെണ്‍കുട്ടിയും
ഓരോ ഋതുവാണ്
കാലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ
നിനച്ചിരിക്കാതെ വരുന്ന
ചുവന്ന
നീര്‍ച്ചാലുകളെ
ഭയമാണെനിക്ക്
ചിലപ്പോള്‍
ഉന്‍മാദത്തിന്‍റെ
വേലികള്‍ പൂക്കുന്ന
നാട്ടുപാതയിലൂടെയുള്ള
ഏകാന്ത സഞ്ചാരമാണത്
ഞരമ്പുകളിലന്നേരം
തീയാണ്
ഉള്ളില്‍ വിഷാദത്തിന്‍റെ
കടല്‍
വരാനിരിക്കുന്ന
വസന്തത്തിന് വേണ്ടി
അത്
പ്രണയത്തിന്‍റെ
വിത്തുകള്‍ പാകുന്നു
ഉര്‍വ്വരതയ്ക്കും
തരിശിനുമിടയിലെ
പാലമാണത്


Wednesday, February 4, 2015

അതിരുകള്‍










അതിരുകളെല്ലാം 
മായ്ച്ചുകളയണമെന്നുണ്ട്
വേലികളെല്ലാം
പൊളിച്ചു നീക്കണമെന്നും
വെളുപ്പും 
കറുപ്പും
അപ്രസക്തമാകുന്ന
ഒരുകുപ്പായം തുന്നണം
ഇരുട്ടിനെ കോരിക്കളഞ്ഞ്
മിന്നാമിനുങ്ങിന്‍റെ
കൈപിടിച്ച്
കുന്നുകയറണം
ക്ലാവ്പിടിച്ച 
ചങ്ങല അറുത്ത്മാറ്റി
മഴനനഞ്ഞ്
പുഴമുറിച്ച് കടക്കണം
നരച്ചുപോയ 
മുഖംമൂടികള്‍ 
പഴയത് വില്‍ക്കുന്ന 
കച്ചവടക്കാരന്
വെറുതെകൊടുത്ത്
നഷ്ടപ്പെട്ടമുഖം 
തിരിച്ചു പിടിക്കണം
ജനാലകളൊക്കെ 
കാറ്റിലേക്ക് തുറന്ന്
വാതിലുകളില്ലാത്ത 
വെളിച്ചമുള്ള വീടാകണം 




Thursday, January 22, 2015

പറയാന്‍ മറന്നവാക്ക്


























പറയാന്‍ മറന്ന
വാക്കുകള്‍ക്കായി
പലവട്ടം പരതി
നാവിന്‍ തുമ്പിലുണ്ട്
ഉള്ളില്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്
എന്നിട്ടും
പുറത്തേക്ക് വരുന്നെയില്ല
എപ്പോഴും
അങ്ങിനെ തന്നെയാണ്
പറയേണ്ട വാക്കുകള്‍
പറയേണ്ട സമയത്ത്
നാക്കിന്‍ തുമ്പിലേക്ക്
വരാറെയില്ല
പറയാന്‍ മറന്നതൊക്കെയും
ഉള്ളില്‍ കിടന്ന്
കലമ്പല്‍ കൂട്ടുന്നു പലപ്പോഴും
മനസ്സുകാണാന്‍
ഒരു കണ്ണാടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍
പറയേണ്ടതൊക്കെയും
വീണ്ടെടുക്കാമായിരുന്നു..


പ്രണയ വസന്തം

.

























ഉറക്കത്തിനും
ഉണര്‍വ്വിനുമിടയിലെ
പാതി മുറിഞ്ഞുപോയ
സ്വപ്നത്തിലാണ്
ഒരു പൂമ്പാറ്റ വന്നെന്നെ
ഉമ്മവെച്ചത്
എത്ര പെട്ടെന്നാണെന്നോ
ഓരോ അണുവിലും
ഒരു വസന്തമായി
ഞാന്‍ നിറഞ്ഞു പൂത്തത്
ചില പ്രണയങ്ങള്‍
അങ്ങനെയാണ്
കാത്തിരിപ്പുകള്‍ക്കൊടുവില്‍
പൂക്കുന്ന
നീലക്കുറിഞ്ഞിപോലെ
ദിവസങ്ങളുടെ മാത്രം
ദൈര്‍ഘ്യത്തില്‍
നിറഞ്ഞ് പൂത്ത്
കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നവ.

ഏകാന്തത





















ഒറ്റമരത്തില്‍
ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്ന
കിളിയുടെ
ഒറ്റയ്ക്ക് വിരിഞ്ഞ
പൂവിന്‍റെ
ഇലത്തുമ്പിലെ
ഒറ്റ മഞ്ഞുതുള്ളിയുടെ
ഒറ്റയ്ക്ക് മിന്നുന്ന
നക്ഷത്രത്തിന്‍റെ
മരുഭൂമിയില്‍
വഴിതെറ്റിയ
യാത്രക്കാരന്‍റെ
ഏകാന്തതയേക്കാള്‍
എത്രമേല്‍ വലുതാണ്
ഗര്‍ഭസ്ഥ ശിശുവിന്‍റെ
ഏകാന്തത...

Followers