ഒറ്റനക്ഷത്രം

ആകാശം കാണാതെ

കാത്തുവെച്ച

മയില്‍പ്പീലിത്തുണ്ട്

പുസ്തകത്താളില്‍ നിന്ന്

എങ്ങോട്ടാണ് ഇറങ്ങിനടന്നത്

കൂട്ടിവെച്ച

വളത്തുട്ടുകളെല്ലാം

തൊട്ടാല്‍ മുറിയുന്ന വാക്കുകളായി

പുനര്‍ജ്ജനിച്ചത്

എപ്പോഴായിരിക്കും

രാവെളുത്തപ്പോള്‍

മുല്ലച്ചെടിയിലെ പൂക്കളെല്ലാം

വെറും കടലാസ് തുണ്ടുകളായി

മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു

തിരകളില്ലാത്ത കടല്‍

എങ്ങിനെയായിരിക്കും

തിരയെ പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക

ഈ കൂരിരുട്ടിലും

ഒറ്റനക്ഷത്രം തിളങ്ങുന്നുണ്ട്

തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തപ്പെട്ട

ഓരോ നദിയും

എല്ലാ അണക്കെട്ടുകളെയും

തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞ്

ഒരുനാള്‍ പ്രളയത്താല്‍

നൃത്തം വെക്കുക തന്നെ ചെയ്യും

ഉഷ്ണക്കാറ്റ്

ഈ തണുത്ത പ്രഭാതത്തില്‍

ഇലത്തുമ്പിലെ

മഞ്ഞുതുള്ളിയിലേക്ക് നോക്കി

നിന്നെയാണോര്‍മ്മിച്ചത്

ഇന്ന്

ഞാനും നീയും

രണ്ടുവന്‍കരകളിലാണ്

വഴിയിലൊക്കെയും

പറിച്ചെറിഞ്ഞാലും

വീണ്ടും തഴയ്ക്കുന്ന

മുള്‍ക്കാടുകള്‍

അതിര്‍ത്തിക്കപ്പുറത്ത് നിന്ന്

നീ ഓര്‍മ്മകളുടെ ശവകുടീരത്തില്‍

പൂക്കള്‍ വെക്കുന്നു

നിന്‍റെ പ്രണയത്തിന്‍റെ

കാലൊച്ചകള്‍ക്കായി

ഞാന്‍

കാതോര്‍ത്ത നാട്ടുവഴികളൊക്കെ

എവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷമായി

ഞാനും നീയും

പറയാതെപോയ പ്രണയത്തിന്‍റെ

ഉഷ്ണക്കാറ്റേറ്റ്

എപ്പോഴായിരിക്കും

ഞാന്‍ മരിച്ചുപോയത്

തുലാഭാരം

മഴ തോര്‍ന്നിട്ടും

മനസ്സില്‍ ഭൂതകാലം

പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

മരിച്ചവരുടെ കടലില്‍ നിന്ന്

ഒരു തിര ജീവിതത്തിലേക്ക്

തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു

കണ്ണീരുകൊണ്ട്

തുലാഭാരം നടത്തിയാല്‍

ഏത് ദൈവത്തെയാവും

സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവുക

പൂ പറിക്കുവാന്‍

കുന്നിറങ്ങിയ പെണ്‍കുട്ടി

എങ്ങോട്ടാണ് നടന്നു മറഞ്ഞത്

പാഥേയമില്ലാതെയാണ്

തീര്‍ഥാടനത്തിനിറങ്ങിയത്

മുന്നിലെ

പാതകളൊക്കെയും ശൂന്യമാണ്

ഒരുപിടി വറ്റ്

ആര് കടംതരും

മരുപ്പച്ച

വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍

എണ്ണമറ്റ സൌഹൃദങ്ങള്‍

മനസ്സുകള്‍ക്കിടയിലൊരു

കടല്‍ ദൂരം

ചിരിക്കുന്ന മുഖംമൂടികൊണ്ട്

കണ്ണീരിന് തടയണകെട്ടി

എത്രനാളിങ്ങനെ

മലകയറാനുള്ള

തിരക്കിലാണെല്ലാരും

വീണുപോകുന്നവര്‍

എത്ര പെട്ടെന്നാണ്

മറവിയിലേക്ക് മാഞ്ഞുപോകുന്നത്

നിലവിളികള്‍ക്ക് നേരെ

കാതുകള്‍

അടഞ്ഞു തന്നെയിരിക്കുന്നു

ഒരു മരുപ്പച്ച

എവിടെയാവും.

സൂര്യനിലേക്കൊരു പ്രണയലേഖനം

നിലാവ് കൊണ്ട്
നഗ്നത മറച്ച്
ചന്ദ്രനോടൊത്ത്
നൃത്തം ചെയ്യണം
മഴ നനഞ്ഞ് നനഞ്ഞ്
മഴയോടൊത്ത്
ഇല്ലാതാകണം
തിരയെ ഉമ്മവെച്ച്
കടലിലെ ഉപ്പ് മുഴുവന്‍
വലിച്ചെടുക്കണം
കുന്നിന്‍ മുകളില്‍ നിന്ന്
ഉച്ചത്തിലുച്ചത്തില്‍ കൂവണം
കത്തുന്ന പ്രണയംകൊണ്ട്
സൂര്യനിലേക്കൊരു
പ്രണയലേഖനമെഴുതണം
മഴവില്ലിന്‍റെ നിറങ്ങള്‍
മാറ്റിവരയ്ക്കാന്‍
പുതിയൊരു ബ്രഷ്
എവിടെകിട്ടും 

എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും........

നിഴലില്‍ നിന്ന്
വെളിച്ചത്തിലേക്ക്
വരണമെന്നുണ്ട്
എന്തുകൊണ്ടോ
എത്ര ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും
അതിനാവുന്നേയില്ല
പണ്ട്
ഇരുട്ടിനെ ഭയമായിരുന്നു
വെളിച്ചത്തെയാണ്
പ്രണയിച്ചിരുന്നത്
ഇന്ന്
കൂരിരുട്ടിനെ മാത്രം
പ്രണയിച്ച്
ഒരു
നുറുങ്ങുവെട്ടത്തെപ്പോലും ഭയന്ന്
എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും
ഇങ്ങനെ

ഒറ്റയ്ക്കൊരു ചില്ല

എനിക്ക്മാത്രമിരിക്കാന്‍

ഒരു ചില്ലവേണം

ഒളിഞ്ഞു നോട്ടക്കാര്‍ക്കും 

പിമ്പുകള്‍ക്കും

അവിടെ 

പ്രവേശനമുണ്ടാവരുത്

കല്‍പനകളും 

തീരുമാനങ്ങളും 

എന്‍റെതാകണം

നക്ഷത്രങ്ങള്‍കൊണ്ട് 

ഊഞ്ഞാലുകെട്ടണം

മേഘങ്ങളിലേക്ക് 

യാത്രപോകണം

വരംനല്കാന്‍ 

കഴിയുമായിരുന്നെങ്കില്‍

വരണ്ടുപോയ പുഴകളിലൊക്കെയും 

പ്രളയം നിറച്ച്

കരിഞ്ഞ കാടുകളൊക്കെ

വസന്തത്താല്‍

പുനര്‍ജനിപ്പിച്ച്

അകന്നുപോയ 

മനസ്സുകളൊക്കെയും 

സ്നേഹത്തിന്‍റെ പട്ടുനൂല്‍കോണ്ട്

തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത്

ഒറ്റപ്പെട്ടവരുടെ തുരുത്തില്‍ 

അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും 

കടക്കാനൊരു പാലം കെട്ടി 

ഞാനെന്‍റെ ചില്ലയില്‍

തനിച്ചിരിക്കും..